Vandag mag ek myself ook 'n "brand champion" noem. My bedryf, met die geel logo, wil hulle nuwe corporate image na buite versterk, Dit beteken dat ons, die soldaatjies, as draers van die image, die boodskap mag versprei. Ek dink dis 'n goeie initiatief - dit sê ek heeltemal sonder 'n sweempie sarkasme in my stem, want as iemand iets glo, dan word dit ook waar gemaak in hul aksies, en uittinge - dit kan ek as gelowige onderskryf, maar daars 2 dinge wat ek snaaks vind hieraan:

Een: Deur jou mense "brand champions" te noem, en hulle te vertel hoe hulle die brand moet maak leef by klante, by kollegas, en hoe hulle hulle self kan ontwikkel om die brand te laat lewe, "pinch" hulle eintlik 'n emosionele verdiepende aktiviteit wat voorheen gereserveer was vir godsdiensbeoefening, en

Twee: ek vra myself altyd af, sal dit werk in Suid Afrika? Wat is dit nou konkreet, om so 'n "brand champion" te wees? Watse verskil gaan dit maak aan die spreekwoordelike mense in Afrika, of meer resent, die mense in Haiti?  Brand championisme (my woord, trademark SFdV) is iets wat in 'n eerste wereldse samelewing kan werk, maar al die slagspreuke en abstrakte konsepte, wat aan die einde van die dag tog heel mistig is, en nie 'n tasbare/bottomline produk oplewer nie, sal 'n moeilike "iets" wees om te verkoop aan die mark in Suid Afrika, tensy jy 'n godsdiens wrapper daarom draai.